فارسی العربی |  English  AALULBAYT
GLOBAL INFORMATION CENTER


ای فاطمه!
همتای بی همتای علی بودی، روح بزرگت، شریکت دردها و رنجهای آن امام، پس از رحلت پیامبر بود.
مادر زینب بودی، و چه نشانه ای گویاتر از این؟
حسن و حسین (علیهما السلام) را در دامان خویش پرورش دادی،
که هر یک، اسوۀ استقامت و ایثار و معلم صلح و جهادند.
سخنانت در زیبائی و عمق، به وحی می ماند.
رفتارت، آئینه خلق و خوی «رسول الله» است.
عبادتت، الگوی زنان مسلمان و حق باور و پارساست.
ای فاطمه! یادآور و یادگار پیامبر بودی، ولی ... خفاشانی شب دوست و گریزان از نور، تو را چون خاری در دل و دیدۀ خویش دیدند. گریه هایت هم، سند مظلومیت بود و اشکهایتف پشتوانل حقانیت علی علیه السلام و «بودن» تو دشمن آزار بود و خیلی چیزها را به یاد می آورد. آنها که از «یاد» بدشان می آمد، تو را از مردم گرفتند، تا «آیه» ای قائم نباشد، ... تا شاهدی شهادت ندهد، ...
تا نشانه ای از پیامبر وجود نداشته باشد.
اینک، آیا نامعلومی قبرت، خیلی رازها را معلوم نمی کند؟
تو در کجای «مدینه» آرمیده ای، ای آرامش مدینه؟
تو را کدام قسمت از خاک «یثرب» در برگرفته است؟ ...
در سوگ وفاتت در کجا باید گریست؟ .... شبنم اشک را در پای کدام نهال باید ریخت؟
دست «حسنین» را گرفته به کجا یاد آورد؟
شهادتت، به «حق» شهادت می دهد ... و رفتنت، «رفته»ها را به یاد می آورد؟
شهادتت، به «حق» شهادت می دهد... و رفتنت، «رفته»ها را به یاد می آورد.
خفتنت در خاک تیره، خفتگان تیروه روز را بیدار می کند.
مزار پنهانت، پنهان ها را آشکار می کند.
گریه هایت، از خنده های ناحق پرده بر میدارد.
گرامی باد نامت و یادت ... که به بهانه سالروز شهادتت، سخنی از حق و عدل و عفت و تقوا و علم گفته می شود.
بلند باد جایگاه بهشتی ات، که ایمان و عملت، بسیاری را بهشتی کرده است و می کند.

جواد محدثی

صفحه اصلی درباره ما |  ارتباط با ما |  اهداف

faraa.ir