فارسی العربی |  English  AALULBAYT
GLOBAL INFORMATION CENTER


خانه قیامت
مرا به خانه زهرا علیه السلام ببرید، تا حقیقت قیامت را لمس کنم و معاد باوری را در ترس و خشیت زهرا علیه السلام درک نمایم.
مرا به خانه زهرا علیه السلام ببرید، تا خوف قیامت را در اندوه و حزن او ببینیم و فریاد او را از طولانی بودن سفر آخرت بشنوم.
مرا به خانه زهرا علیه السلام ببرید، تا معنی اعتقاد به معاد را در گریه های نیمه شب او نظاره گر باشم و با حدیث هراس او از قیامت، پرده های غفلت را از دیده و دل دور نمایم.
هنگامی که آیات عذاب بر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم نازل شد:
«و ان جهنم لموعدهم اجمعین * لها سبعه ابواب لکل باب منها جزه مقسوم». [1]
نبی اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به شدت گریست و یاران پیامبر نیز گریستند.
حضرت زهرا علیه السلام از پدر بزرگوارش علت گریه او را جویا شد:
«یا ابت فدیتک ما الذی ابکاک.» [2]
ای پدر! فدایت شوم، چه چیزی تو را به گریه آورد؟
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم آیات عذاب الهی را که بر او نازل شده بود، برای دخترش خواند، حضرت زهرا علیه السلام از خوف الهی بر زمین افتاد و فریاد برآورد:
«الویلُ ثم الویلُ لمن دخل النار.» [3]
وای، وای بر کسی که داخل آتش جهنم شود.
آری؛ حضرت زهرا سلام الله علیها که عزیز خدا و عصمت کبری است، از خوف عذاب الهی بی تاب می شود و همواره از سختی روز قیامت می نالد، اما من و شما با خروارها گناه، ریز و درشت، غافلانه زندگی می کنیم و آن چنان مشغله های زندگی چشم و دل ما را پر کرده است که لحظه ای به مرگ و قیامت فکر نمی کنیم، و خواب غفلت ما به قدری سنگین است که با هیچ نهیبی بیدار نمی شویم.
اما حضرت زهرا علیه السلام که در یتیم عالم ملک و ملکوت است، اندوه سفر طولانی قیامت همواره او را رنج می دهد، و با یاد آن خواب و قرار ندارد؛ به طوری که در یکی از روزها رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم در منزل او حاضر می شود و از دختر عزیزش می پرسد:
در چه حالی دخترم؟
حضرت زهرا علیه السلام می فرماید:
«والله لقد اشتد حزنی و اشتدت فاقتی و طال اسفی.» [4]
به خدا سوگند که غم و اندوه من شدت گرفته، و بی چیزی من فزونی یافته است، و تأسف من (از این که برای سفر آخرت چه آماده کرده ام) طولانی است.
بدین ترتیب، ما پیروان اهل بیت علیه السلام چه احساسی نسبت به مرگ و قیامت داریم؟ آیا از عذاب الهی می هراسیم؟ آیا یاد قیامت ما را بی تاب و توان می کند؟ آیا شده شبی را به حال خودمان گریه کنیم؟ آیا سختی های روز حساب، آرزوها و امیال دنیوی ما را مهار کرده است؟ آیا معاد باوری در متن زندگی ما حضور دارد؟
شیعه آن باشد که از خوف معاد
دائماً از دل کشد فریاد و داد
از قیامت دیده اش را خواب نی
سوخته آه است و او را تاب نی
ای شیعه! ای کسی که خود را پیرو زهرا علیه السلام و فرزندانش می دانی، آیا از خوف قیامت بی تابی؟ آیا از کمی توشۀ فردا نگرانی؟ آیا برای سفر طولانی قیامت، شب ها و سحرها گریه و فغان داری؟ آیا از برهنگی روز محشر می ترسی؟ آیا از زشتی گناهان خجالت زده ای؟
وای بر ما که حُبّ دنیا مجال اندیشه را از ما گرفته، و شیطان فریبکار دل ما را در اسارت خویش به یغما برده است و فرصت های غیرقابل جبران زندگی را به پای آرزوها و امیال باطل قربانی کرده ایم.
وای بر ما که روز به روز بر بار گناهان خود می افزاییم و بیمار دروغ و غیبت و تهمت و نفاق و حسدی و در لجنزار خودخواهی ها و شهوات غوطه وریم و حرص به دنیا و مقام و شهرت، عقل ما را دزدیده است و هر روز نظاره گر کوچ دوستان و خویشاوندان از دنیاییم، اما برای رفتن خود چاره ای نمی کنیم. خود را در میدان هوس ها و نیرنگ های روزگار گم کرده ایم و روزی خود رامی یابیم که همه چیز برایمان تمام شده است؛ در آن روز، دیگر حسرت و ندامت به کار ما نمی آید.
ای برادر و خواهر شیعه! ما میراث دار اهل بیت علیه السلام هستیم. بهترین میراث آن ها، تقوا و خداترسی، عبادت خالصانه به ویژه شب زنده داری و سحر خیزی است. باید بر آستان پاک آنان استغاثه کنیم و امراض روح و روان خود را به طبابت و شفاعت آنان عرضه نماییم و عاجزانه از محضر آن ها بخواهیم که ما را از بیماری غفلت و دنیا زدگی نجات دهند و چشم بصیرت ما را به روی حقایق زندگی بگشایند، و درد و غم عاشقانه را که جوهر بندگی است، به ما عطا نمایند؛ به ویژه از آنان بخواهیم که ما گنهکاران را به آستان ملکوتی سحر راه دهند، و در اشک و آه خالصانه دلمان را شستشو نمایند؛ شاید از این طریق گره از کارمان گشوده شود و راهی به حریم اهل بیت علیه السلام بیابیم.
آری؛ یاد قیامت نشانۀ همدلی ما با اهل بیت علیه السلام است؛ آن گونه یادی که ما را محزون و متنبه نماید؛ آنگونه یادی که حضرت زهرا علیه السلام به یاد معاد و قیامت بود.
روزی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم دخترش را نگران و اندوهگین یافت و پرسید: «حزن و اندوه تو برای چیست؟»
حضرت زهرا علیه السلام در پاسخ پدر فرمود:
«یا ابه ذکرت المحشر و وقوف الناس عراه یوم القیامه واسو اتاه یومئذٍ من الله عزوجل». [5]
ای پدر! به یاد آوردم روز محشر و توقف مردم را در آن روز؛ در حالی که برهنه اند. وای از زشتی ها در پیشگاه خدای عظیم در آن روز.
خوب است در پایان، به ناله های امام سجاد علیه السلام هم پیرامون مرگ و قیامت در دعای ابوحمزه ثمالی گوش فرا دهیم:
«و ما لی لا ابکی، ابکی لخروج نفسی، ابکی لظلمه قبری، ابکی لضیق لحدی، ابکی لسئوال نکیر و منکرِ ایای، ابکی لخروجی عن قبری عریاناً ذلیلاً حاملاً ثقلی علی ظهری. [6]

مرا به خانه زهرا ببرید-اسماعیل منصوری لاریجانی



[1] حجر، 43-44
[2] ریاحین الشریعه، ج 1، ص 148
[3] بحارالانوار، ج 34، ص 19
[4] همان، ج 38، ص 19
[5] همان، ج 8، ص 53
[6] دعای ابوحمزه ثمالی
صفحه اصلی درباره ما |  ارتباط با ما |  اهداف

faraa.ir