فارسی العربی |  English  AALULBAYT
GLOBAL INFORMATION CENTER


خانه معرفت علی علیه السلام
مرا به خانه زهرا سلام الله علیها ببرید، تا مقام و منزلت امیرالمؤمنین علی علیه السلام را از زبان او بشنوم و عظمت ولایت و اطاعت از مولا را در رفتار زهرا سلام الله علیها نظاره گر باشم؛ آن جا که فرمود:
«و هو الامام الربانی و الهیکل النورانی، قطب الاقطاب و سلاله الاطیاب، الناطق بالصواف، نقطه دایره الامامه و ابوبنیه الحسن و الحسین الذین هما ریحانتی رسول الله سیدی شباب اهل الجنه.» [1]
و او (علی علیه السلام) امام ربانی و شمایل نورانی، قطب عارفان و سلاله پاکان، سخنوری صادق و مرکز دایره امامت است؛ و نیز پدر حسن و حسین علیه السلام دو ریحانۀ پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و دو سرور سالار جوانان اهل بهشت است.
به راستی مقامات عرفانی مولای متقیان علی علیه السلام چقدر رفیع و بلند پایه است، که تنها از لسان مبارک زهرا سلام الله علیها قابل بیان است. امام ربانی، هیکل نورانی، قطب عارفان و طالکان و واژگانی از این قبیل، در ادبیات عرفانی از معانی بلندی برخوردارند، که در واقع وام دار عرفان و معرفت باطنی مولا علی علیه السلام و حضرت زهرا سلام الله علیها می باشند.
عرفان شیعه از خانه اهل بیت علیه السلام سرچشمه می گیرد؛ خانه ای که پرچم دار آن مولا علی علیه السلام و حضرت زهرا، دو بحر مواّج معرفت الهی می باشند؛ دو آینه در برابر هم که شمایل معرفت ربانیّ را در افق عالم هستی گسترانیده اند. اگر این دو آینه دار نبودند، رخ محبوب جلوه در عالم و آدم نمی کرد.
آینه دار روی یار
علی بود به هر گذار
فاطمه روبروی او
می کشدم به کوی او
نور خدا چو جلوه کرد
بر علی و فاطمه کرد
گر که نبودند این دو نور
نداشت جلوه اش ظهور
آری؛ عظمت مولا را باید از زبان زهرا سلام الله علیها شنید که همنورد او در وادی علم و عرفان است و در ریاضت ها و عبادت ها رفیق و همراه نیمه شب های اوست؛ آن جا که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم از حضرت علی علیه السلام سئوال می کند: «زهرا سلام الله علیها را چگونه یافتی؟»
در پاسخ فرمود: «نعم العون علی طاعه الله» [2] بهترین یاور در طاعت پروردگار است.
ابودرداء می گوید: حضرت علی علیه السلام را در حالت سجده چنان دیده بود که هیچ صدایی از او شنیده نمی شد و حرکتی هم نداشت. فریاد زدم به خدا سوگند علی علیه السلام از دنیا رفته است، و سراسیمه به فاطمه سلام الله علیها خبر دادم.
حضرت زهرا سلام الله علیها فرمود: «هی والله الغشیه التی تأخذه من خشیه الله» [3]
به خدا سوگند، این حالت روحانی علی علیه السلام است که از خشیت پروردگار بر او عارض شده و در عبادت مدهوش می گردد. همچنین حضرت زهرا سلام الله علیها از ایثارگری و بخشش امام علی علیه السلام خدمت پدر بزرگوارش گزارش می دهد و می گوید: «یا رسول الله ما یدع شیئاً من رزقه الا ورعه بین المساکین.» [4]
ای رسول خدا! علی علیه السلام از طعام و اسباب زندگی چیزی در خانه باقی نمی گذارد و هر چه به دست می آورد، بین فقرا و تهیدستان تقسیم می کند.
به راستی زنان ما که خود را شیعه حضرت زهرا سلام الله علیها می دانند، آیا از ایثار و انفاق شوهران خود همانند زهرا سلام الله علیها خوشحال می شوند؟ آیا همسران خود را تشویق به انفاق و خدمت به فقیران جامعه می کنند؟ به واقع اگر این گونه بودیم، فقیری در جامعه پیدا نمی شد و کودکان رنگ پریده از فقر و گرسنگی در کلاس درس، فرش زمین نمی شدند و تبعیض و نابرابری، عدالت اجتماعی ما را لکه دار نمی کرد. همه درد این جاست که سیره و رفتار اهل بیت علیه السلام منشور زندگی ما نیست؛ ما به حرف شیعه ایم نه عمل.
حضرت زهرا سلام الله علیها سر تا پا عشق و ارادت به حضرت علی علیه السلام است؛ نه تنها به عنوان همسر، بلکه به عنوان رهبر و الگوی معرفت و عبادت. از این جهت عاشقانه از حریم ولایت دفاع می کند و به عنوان اولین شهید راه ولایت شربت شهادت می نوشد و در طول زندگی، با خود عهد می بندد که همواره از ارزش های امام خویش دفاع کند:
«والذی اصطفاک واجتباک و هداک و هذا بک الامه لازلت مقره له ما عشت.» [5]
فاطمه زهرا سلام الله علیها در محضر پدرش اعتراف کرد:
سوگند به خدایی که تو را به رسالت برگزید و هدایت کرد و امت را به وسیله تو هدایت نمود، تا زنده ام، همواره به ارزش های علی علیه السلام معترف خواهم بود.
آری؛ ما باید ولایت شناسی و مرام اطاعت از ولی خدا را در مکتب زهرا سلام الله علیها بیاموزیم و جان و مال و آبروی خود را برای اقتدار او قربانی کنیم و مهمترین امانت خدا را حفظ امامت و حریم ولایت بدانیم. بیشترین گریه ها و دلتنگی های زهرا سلام الله علیها
برای غربت و تنهایی علی علیه السلام بود. او به خوبی میداند علی کیست و چه مقامی نزد خدا دارد، و از این که مردم قدر او را نمی شناسد و به ریسمان کینه و جهل بسته اند، فریاد بر می آورد. حتی در لحظه احتضار به شدت گریست.
امام علی علیه السلام پرسید: «چرا گریه می کنی؟»
حضرت زهرا سلام الله علیها پاسخ داد: «ابکی لما تلقی بعدی.»
برای آنچه بعد از من به تو خواهد رسید، گریه می کنم.
مولای متقیان علیه السلام فرمود: «لاتبکی فوالله ذلک صغیر عندی فی ذات الله تعالی.» [6]
گریه مکن؛ سوگند به خدا این گونه سختی ها در راه خدا برای من ناچیز است.
آری؛ حضرت زهرا سلام الله عليها تا آن جا به ولایت وفادار است که گریه روزهای تنهایی او را ذخیره می کند، شاید روزگاری فرا رسد که دردمندان ولایت اندک باشند و یا برای علی علیه السلام و غربت او گریه نکنند، یا گریه ها از روی عافیت طلبی باشد.

مرا به خانه زهرا ببرید-اسماعیل منصوری لاریجانی


[1] ریاحین الشریعه، ج 1، ص 93
[2] بحارالانوار، ج 43، ص 133
[3] امالی شیخ صدوق، ص 79
[4] بحارالانوار، ج 43، ص 143
[5] مناقب ابن شهرآشوب، ج 3، ص 330
[6] امالی شیخ صدوق، ص 153
صفحه اصلی درباره ما |  ارتباط با ما |  اهداف

faraa.ir